گرفتار سکوت سنگینی هستم

             که

 گویی قبل از هر فریادی لازم است

روزها بود که گم شده بودم

      یا شاید هم گم کرده بودم!

             راه رها شدن از فریادهای درونم را

اینجا که رسیدم رودخانه بود درخت و کوه, پرنده, سازو آواز...

اه...

     کسی نبود!

              یک هم رزم...

                         یک هم درد...

 ساز داشتن اما,کسی نوای دل من را نمی نواخت...

گم کرده بودم همه چیزهای خوب را

                   نغمه دلم خاموش شده بود...

                                            و...

یک روز

    شاید یک روز

               که آفتاب

                 گیسوی نقره ای دماوند پیر را نوازش میکند

در یک غریو

        تندر بارانی

                 یک نسیم نوازشگر بهار

یک روزشاید

   همراه پروازپرستوی عاشقی

                         لبخند

                                به سرزمین سوخته من بازگردد

یک روز

 شاید

  امید کوبه دررا بفشاردو

                       سپیدی ها

                                 تمامی این سیاهی ها را پر کند

آن روز بر مردگان نیز

                  سیاه نخواهم پوشید

                                  حتی بر عزیزترینشان

اما

     کجاست لبخند ...

                    کجاست سپیدی...

                                  کجاست...

 ببین:

 دستم چه کند پیش می رود انگار

                    هر شعر باکره ای را سروده ام

 پایم چه خسته میکشدم

     گویی کت بسته از خم هر راه رفته ام 

                                     تا زیر هر کجا...

                 ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایست

مرا  در اوج  می خواهی  تماشا  کن   تماشا

                 دروغ این بودم از دیروز مرا امروز کن حاشا

در این دنیا که حتی ابر به حا من نمی گرید

                تو هم بگذر از این تنها همه از من گریزانند

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

                 به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم